Stel jezelf voor...

Wie ben je?
'Mijn naam is Paul van der Zanden en ik ben 52 jaar. Ik ben geboren in Wateringen, maar woon nu met mijn vrouw Yvonne en onze drie zonen in Pijnacker. In het dagelijks leven werk ik fulltime als assistent-procestechnoloog op een laboratorium bij DSM in Delft. In mijn vrije tijd kijk ik graag naar mijn voetballende en muziekmakende kinderen en verder houd ik van sporten, fietsen, lezen en puzzelen. Na een brommerongeluk op mijn 17e heb ik epilepsie gekregen. Ik heb tonisch-clonische aanvallen, maar ben goed ingesteld met medicijnen en heb sinds 2005 geen aanval meer gehad. Toch loopt epilepsie als een rode draad door mijn leven, omdat je er nooit helemaal vanaf komt.'

Waarom heb je je opgegeven voor de vakantiereizen? 
'Ik heb me opgegeven als vakantievrijwilliger om andere mensen met epilepsie, die niet zoals ik goed ingesteld kunnen worden met medicijnen, te helpen. Uit eigen ervaring weet ik hoe epilepsie je kan beperken of kan confronteren met onvoorziene obstakels. Daarnaast heb ik altijd al vrijwilligerswerk willen doen, maar vanwege mijn epilepsie durfde ik dat nooit. De uitgebreide voorbereiding voor de vakantiereizen hebben er zeker toe bijgedragen om nu deze stap wel te zetten.'

Wat is tot nu toe het meest bijzondere dat je tijdens een vakantiereis hebt meegemaakt?
'Een bijzondere ervaring was voor mij dat de deelnemers zo echt zijn in hun reacties. Ze hebben geen gêne zoals velen van ons dat wel hebben. Een goed voorbeeld hiervan was de volksdansavond, waarbij iedereen werd uitgenodigd om mee te doen. Zonder enige terughoudendheid danste iedereen mee! De volksdansleider was onder de indruk van dit enthousiasme en vertelde dat het hem vaak veel meer moeite kostte om iedereen mee te laten doen. Eén van de deelnemers reageerde achteraf: "Ook gek dat mensen niet meedoen als het hun gevraagd wordt! Je doet toch gewoon mee, want zij staan er toch ook niet voor niets?" Deze gebeurtenis en zo'n pure en oprechte reactie vond ik erg mooi om te zien.'

Waarom wil je volgend jaar weer mee?
'Tijdens de reis kreeg ik het gevoel: "dit had ik veel eerder moeten doen". Ik vind het gewoon heel leuk om op deze manier anderen te kunnen helpen en daarom wil ik volgend jaar zeker weer mee. Voor mij was het extra speciaal omdat ik zelf epilepsie heb. Toen ik weer terug was voelde het als een overwinning op mezelf, omdat ik in het voortraject nog bijna wilde afzien zien van deelname wegens te veel spanning. In overleg met het NEF heb ik gelukkig een goede manier van werken kunnen vinden, waar ik ze erg dankbaar voor ben.'